AZ Monica

Antje, kinesiste

Kinesiste Antje werd zowat geboren met een fototoestel om de nek. Of wij ook eens een portret van haar en haar job konden maken…?

“Mijn vader werkte bij Afga-Gevaert en heeft de fotografiemicrobe aan mij doorgegeven. Van kindsbeen af sleepte ik overal van die wegwerpapparaatjes mee naartoe. Zo’n twee jaar geleden vond ik het welletjes: ik heb me een degelijke camera gekocht en ben lessen gaan volgen. Fotografie gaat heel breed voor mij: portretten, landschappen, gebouwen … heel rustgevend en een leuke afwisseling van de job. Als fotografe kijk je op een heel andere manier naar mensen dan je gewoon bent vanuit je beroep.

Na mijn studies ben ik eerst drie jaar zelfstandige geweest, maar nu toch al een vijftal jaar in dienst bij AZ Monica. Voornamelijk in de rug- en nekschool en met oncologische en obese patiënten. Dat is een keuze die iedere kinesist voor zich moet uitmaken. Ik denk alvast niet dat ik nog ooit terugga naar het zelfstandigenbestaan. De collega’s, het multidisciplinair overleg en natuurlijk de patiënten wil ik niet meer missen. Als je na een lang traject iemands pijn kan verlichten, zijn levenskwaliteit verhogen, dat doet iets met je.

Van groot belang in mijn job is de infrastructuur. En ik moet zeggen dat we in AZ Monica op dat vlak beschikken over het neusje van de zalm. Sinds de vernieuwing werd er fors geïnvesteerd in uitstekende toestellen, een zwembad met onderwaterloopband,… allemaal dingen die het verschil maken. Mijn collega’s zijn mijn vrienden geworden. Misschien is dat het gevolg van de relatieve kleinschaligheid van het ziekenhuis. Het is groot genoeg om je professioneel te ontplooien, maar niet zo groot dat je verloren loopt of een ‘nummer’ bent.”