AZ Monica

Karin, verpleegkundige

Tekenen, juwelen en kleren maken, schilderen, beeldhouwen, knutselen: deze creatieve duizendpoot zit na de dagtaak als verpleegkundige nog boordevol energie!

“In geen van die dingen ben ik echt gespecialiseerd. Ik wil gewoon voor mezelf een bepaald niveau bereiken en dan neem ik weer iets heel anders op, om het andere misschien later weer op te pikken… vooral experimenteren is belangrijk. Dat zit er in en zal er nooit uitgaan. Zelfs op het werk komt het al eens van pas: als cadeautje voor het afscheid van een collega, of om de gang op te fleuren.

Mijn job heeft bij mij trouwens nooit als ‘werk’ aangevoeld. Dat klinkt zo als iets waar je je met lood in de schoenen naartoe sleept. Ik doe dit al 24 jaar en zou nooit iets anders willen doen. Mijn collega’s zijn mijn vrienden, kinderen verplegen is mijn roeping. Weten dat je iets goed doet voor iemand en daar niets voor in ruil hoeft, maar wél krijgt. De job vereist trouwens ook wat creativiteit, want elke dag blijft tot op zekere hoogte onvoorspelbaar…

In al die jaren heb ik het ziekenhuis uiteraard zien groeien, maar nooit ten koste van de familiesfeer die er heerst. De directie moedigt teambuilding aan en trekt daarvoor budget uit. Maar veelal komen de initiatieven uit de mensen zelf. Zo’n activiteiten buiten de ziekenhuiscontext, zonder onderscheid in functie of rang, zijn de dingen die ons ziekenhuis uniek maken. Het is mijn grootste wens dat die sfeer behouden blijft, en daar heb ik alle vertrouwen in!”