AZ Monica

Kevin, verpleegkundige pediatrie

Kevin doet al van zijn zevende aan atletiek. Rond zijn twaalfde is hij zich gaan toeleggen op het polsstokspringen en verspringen, soms ook een spurtnummer tussendoor, als het maar kort en explosief is!

“Klopt, ik ben dus geen stilzitter, en dat heb ik gemerkt toen ik mijn hogere studies Wetenschappen aanvatte. Dat lag me niet zo. Ik was op zoek naar een combinatie van theorie en praktijk, maar dacht toen nog niet aan verpleegkunde. Toen ik de cursussen van een vriend ben gaan inkijken en studenten erover sprak, schoot ik ‘uit de startblokken’.

Twee jaar geleden ben ik dan als schoolverlater in het AZ Monica begonnen. Verpleegkundige pediatrie is een doe-job, met een stevige achtergrond. Net wat ik zocht dus. Ik kan me weinig jobs voorstellen waar je dagdagelijks zo veel menselijk contact hebt, ook met andere culturen, wat je als mens toch verrijkt. En de energie van een kind dat terug kan glimlachen doordat je het kan helpen doorheen zijn ziekte, daar doe je het voor. Zij zijn en blijven de grootste motivatie, en de kwaliteit van zorg de belangrijkste uitdaging.

Onze job stelt enkele heel specifieke eisen. Hoe ga je om met kinderen die nog niet kunnen spreken? Of met ouders die blijven slapen? Gelukkig wordt een bijscholing je nooit geweigerd. ‘Omgaan met stress of agressie’ bijvoorbeeld, zo’n coaching stelt je in staat je job beter te doen. En mijn liefde voor het ziekenhuis gaat zeker ook door de maag: heb je hier al eens gegeten? Wat mijn toekomst betreft, ik mik niet meteen op de job van hoofdverpleegkundige, laat mij maar op de gang: hier hoor ik thuis!”